کنترل دست کیست؟

 کنترل دست کیست؟

 

 محمد سرابی

 در دوران ما وسایل خانگی زیادی اختراع شده‌اند اما به خاطر اینکه برای هر رفتار تکراری و منظم می‌شود دستگاه یا نرم افزاری ساخت که آن را انجام دهد، پس جای یک وسیله تکمیلی هنوز خالی است. زمانی که کانال‌‌های تلویزیون بیشتر از دو شبکه نبودند انتخاب برنامه‌ها هم مشکل نبود. تنوع خاصی هم نبود که نیازی به انتخاب باشد اما حالا با این‌همه کانال متنوع دیجیتالی و تلویزیون‌های هوشمند بزرگ استفاده از این وسیله هم عوض شده است. حالا تلویزیون برنامه‌ای نشان نمی دهد که چند ساعت در روز به تماشای آن بنشینیم بلکه تمام وقتی که در خانه هستیم را می‌خواهد و اگر شب‌ها هم بیدار بمانیم باز هم برای ما برنامه خواهد داشت.

قبلا تلویزیون فقط از یک دستگاه ساخته شده بود. موقعی که به برق وصل می‌شد، اگر آنتن دوشاخه‌اش تنظیم بود کار می‌‌کرد و دیگر نیازی به وسیله دیگری نداشت. استفاده از آن هم تقریبا در روشن و خاموش کردن خلاصه می‌شد. حالا تلویزیون یک دستگاه نیست و در واقع از 2 قطعه ساخته شده است. 2 دستگاه کوچک و بزرگ که دستگاه بزرگ روی میز شیشه‌ای نصب شده و دستگاه کوچکتر در دست اعضای خانواده در گردش است. هرکسی هم که این دستگاه کوچکتر را در اختیار داشته باشد صاحب تمام فرآورده‌های صوتی تصویری خواهد شد و بر عرضه مستقیم آن‌ها نظارت می‌کند.

 

 

برای شناختن کاربران خانگی تلویزیون‌ها باید آن‌ها را به چند گروه تقسیم کرد. بهترین تقسیم بندی هم نوع استفاده از این دستگاه است به این شرح که اگر کسی برای تماشای یک برنامه مشخص سراغ تلویزیون می‌رود او را بیننده تازه کار یا همان آماتور بنامیم و گروه دوم که بدون پیش‌زمینه خاصی در مقابل صفحه شیشه‌ای می‌نشینند و کنترل را به دست می‌گیرند بیننده حرفه‌ای هستند. شیوه استفاده گروه دوم از دستگاه کنترل خیلی قابل مطالعه است. حرفه‌ای ها دستگاه کنترل را رو به تلویزیون می‌گیرند و یک کانال را به صورت تصادفی انتخاب می‌کنند تصویر یک میز گرد با چند کارشناس دیده می‌شود. یک کانال بالاتر می‌روند. این برنامه مصاحبه مردمی است. کانال بعدی مسابقه ورزشی نشان می‌دهد. بعد از آن تبلیغات ماده شوینده و بعد یک سریال قدیمی پخش می‌شود. کانال بعدی اخبار است. کانال بالاتر گفت و گوی هنری و کانال بعدی آن یک سریال آپارتمانی دیگر است. بیننده حرفه‌ای با رعایت زمان «هر 2 ثانیه یک کانال» تا شماره 20 بالا می‌رود چند ثانیه صبر می‌کند و با غر زدن زیر لب و شکایت از اینکه هیچ برنامه‌ای که به آن علاقه نداشته باشد پیدا نکرده به کانال اول برمی‌گردد. میز‌گرد همچنان ادامه دارد. بعد یک کانال بالاتر می‌رود و وقتی به آخر فهرست رسید دوباره بر می‌گردد یا کانال‌ها را به صورت معکوس پایین میاید. بعد از چند بار تکرار این حرکت روی یک کانال تصادفی دیگر باقی می‌ماند و کنترل را کنار میگذارد. نزدیک 5 دقیقه یا کمتر دوباره تغییر 2 ثانیه‌ای کانال‌ها شروع می‌شود. این رفتار یک بیننده حرفه‌ای در خانه است تا وقتی که عامل دیگری مانند زنگ تلفن همراه حواس او را پرت کند.

 

زیاد شدن کانال‌های تلویزیون بود که باعث شد دستگاه کنترل از راه دور هم لازم شود. حالا که بینندگان حرفه‌ای برنامه ثابتی برای استفاده از این همه کانال دارند می‌شود دستگاهی به کنترل تلویزیون اضافه کرد یا برنامه‌ای در تلویزیون‌های هوشمند قرار داد که خود به خود کانال‌ها را عوض کند و امکانات جدیدی برای بهره‌مندی از این همه برنامه تلویزیونی به وجود بیاورد.

 

روزنامه همشهری 4 خرداد 94

/ 0 نظر / 11 بازدید