لایه‌های بی‌اعتمادی

لایه‌های بی‌اعتمادی

محمد سرابی

اگر در مدت یک روز ناگهان 20 کیلوگرم اضافه وزن پیدا کنیم یکسره به بیمارستان خواهیم رفت و تلاش می‌کنیم خودمان را در بخش اورژانس بستری کنیم اما اگر هرسال 2 – 3 کیلوگرم به چربی بدنمان اضافه شود نمی‌ترسیم بلکه فقط از این ناراضی هستیم که چرا تناسب اندام خود را از دست داده‌ایم.

عادت‌های فکری یک روزه ایجاد نمی‌شوند. وقتی تحصیل را شروع می‌کنیم و بعدا که به دلیل کارکردن رابطه بیشتری با دنیای خارج پیدا می‌کنیم هر روز تجربه‌هایی از آدم‌های اطرافمان به دست میاوریم. یاد می‌گیریم چگونه مراقب داشته‌هایمان باشیم، چگونه اعتبار به دست بیاوریم و چطور سرمایه‌مان را بیشتر کنیم. در این مسیر چاره‌ای جز تماس با دیگران نداریم زیرا ادامه زندگی شهرنشینی با شیوه امروزی به تنهایی ممکن نیست. همیشه اطمینان و خوش‌بینی مبنای اصلی روبرو شدن انسانی با انسان دیگر است اما تجربه‌هایی که از کم و زیاد روزگار به دست میاوریم و ناکامی‌های و شکست‌ها می‌توانند لایه‌هایی از بدبینی را دور شخصیت ما بسازند. فریب‌ها، دروغ‌ها،‌ بدقولی‌ها و عهد شکنی‌هایی‌ که در معرض آن قرار می‌گیریم شکل ذهن ما را تغییر می‌دهد بدون اینکه خودمان متوجه شویم چه دگرگونی بزرگی در حال اتفاق افتادن است و ما چقدر از آنچه که در ابتدای راه بودیم فاصله گرفته‌ایم.

کسی که بعد از چند دهه زندگی فعال در دنیای پر رقابت امروزی، سرشار از بی‌اعتمادی، ‌تردید و هراس شده ناگهان این شخصیت را به دست نیاورده است. او با هر شکست آموخته که برای حرف دیگران اعتباری قائل نشود و در هربرخوردی انتظار دروغ شنیدن داشته باشد. لایه‌های بی‌اعتمادی به آدم‌های دیگر آنقدر به تدریج شکل گرفته‌اند که کمتر کسی به رشد آن‌ها توجه کرده است. کسی که به یک‌طرفه شدن خیابان‌ها، قیمت لبنیات، پیامک‌های رایگان، ساعت پخش سریال‌ها، نتایج کنکور و کاهش آب کشاورزی شک دارد احتمالا نمی‌داند که چرا تمام جهان برایش غیر قابل اعتماد به نظر می‌رسد. اگر این دگرگونی یکباره می‌افتاد هرکس تصور می‌کرد بیمار شده است و باید درمانی برای  فکر و روحیه‌اش پیدا کند اما بی‌اعتمادی میان انسان‌ها به تدریج بیشتر می‌شود و اگر چه برای سلامتی زیانبار است اما عادی به نظر می‌رسد.

روزنامه همشهری 7 دی 93

/ 0 نظر / 17 بازدید