راه بی پایان علم

 راه بی پایان علم

 

محمد سرابی

 

جوانانی هستند که حاضرند روزی 12 ساعت درس بخوانند اما روزی 6 ساعت کار نکنند. یکی از سبک‌های زندگی امروزی درس خواندن است که به صورت دانشجویان دائمی دیده می‌شود. کسانی که بیش از یک دهه دانشجو هستند بدون اینکه مدرک خاصی بگیرند یا با آموخته‌های خود قادر به انجام کاری باشند.

کسی که به این شیوه زندگی‌ می‌کنند در 19 سالگی برای اولین  بار کنکور می‌دهند و رشته‌ای را انتخاب می‌کند که نام خوش ‌آهنگی دارد و جدی و با شخصیت به نظر میاید. این رشته‌ها معمولا سخت و فرسایشی هستند بنابراین به پایان رساندنشان همت زیادی می‌خواهند. بعضی‌ رشته‌ها هم برعکس اسمشان کاملا در حاشیه هستند.  بنا براین نمی‌شود آن‌ها را زیاد تحمل کرد این است که بعد از چند ترم دانشگاه را رها می‌کند و به سرعت تمام کنکور می‌دهد تا در رشته دیگری تحصیل را ادامه ‌دهد. این رشته دوم از اساس با رشته اول تفاوت دارد و حتی در یک حوزه کاری هم قرار نمی‌گیرد. معمولا رشته‌های علوم انسانی و هنر در این مرحله انتخاب می‌شوند زیرا دانشجویان تازه‌ وارد در فعالیت‌های جنبی دانشجویی با آن‌ها آشنا می‌شوند. احتمال دارد که این رشته دوم به نتیجه برسد و تحصیل با صدور یک مدرک تمام شود. اما هنوز هم راه درس‌خواندن باز است ومی‌شود دوباره برای لیسانس کنکور داد البته فوق لیسانس هم راه تازه و جذابی برای ادامه تحصیل است. این است که دانشجوی ما چند رشته جدید را انتخاب می‌کند که باز هم می‌تواند مرتبط یا غیر مرتبط باشد. مدتی به تلاش برای قبول شدن در این رشته‌ها می‌گذرد. چرخه انتخاب، کنکور، دوترم دانشگاه رفتن و انصراف دادن ادامه پیدا می‌کند تا وقتی که یکی از رشته‌های فوق لیسانس از مرحله کلاس‌ها عبور کند و به مرحله ارائه پایان نامه برسد. همین کار را می‌توان مدت مدیدی ادامه داد و خریدن تحقیق کامل از دفاتر فروش پایان نامه را عقب انداخت. تا این موقع حداقل 10 سال از زندگی در محیط‌ فرهنگی دانشگاه صرف شده است و اگر رویایی درباره ادامه تحصیل در خارج از کشور جلوه نکند باز هم می‌شود به دفترچه کنکور نگاهی انداخت و نام‌ رشته‌ها را بررسی کرد. دانشجوی مورد نظر از دانشجو بودن سیر نمی‌شود و باز هم به کسب علم و دانش ادامه می‌دهد.

روزنامه همشهری 23 آذر 93

/ 0 نظر / 14 بازدید