لوسی؛ نیرو بخش و نابود کننده

لوسی؛ نیرو بخش و نابود کننده

محمد سرابی

انسان‌ها خودشان را منحصر به فرد می‌دانند و بر همین اساس تمام نظام اجتماعی خودشان را پایه ریزی کرده‌اند. در واقع اعداد و حروف وجود ندارند. ما این مقیاس‌ها رو ساختیم تا اون مقیاس غیر قابل اندازه‌گیری رو فراموش کنیم. یک ماشین در حال حرکت را در جاده تصور کنید. سرعت ماشین را زیاد کنید. حالا سرعتش را به بی‌نهایت برسانید. ماشین ناپدید می‌شود. چه دلیلی برای وجود داشتنش داریم؟ زمان تنها واحد اندازه گیری است که وجود ماده را ثابت می‌کند. (لوسی 2014)

این نظریه که هر انسان کمتر از 10 درصد مغزش را به کار می‌گیرد رد شده است. دلایل علمی ثابت می‌کنند که نمی‌توان گفت بخش‌هایی از مغز بدون فعالیت ‌هستند اما این ایده برای ساختن یک فیلم اکشن کافی است. «لوسی» فیلم اخیر «لوک بسون» از همان ابتدا عناصر واضحی از فیلم‌های قبلی او را نشان می‌دهد. قهرمان تنهایی که توانایی فوق العاده‌ای دارد اما بدون اینکه بخواهد گرفتار مشکل بزرگی می‌شود و توانایی که هم امتیاز و هم نقطه ضعف او محسوب می‌شد را قبلا در «لئون؛ حرفه‌ای» دیده‌ایم. زن مبارز که در این فیلم می‌توانست مردان را بدون آسیب دیدن خودش به راحتی از پای درآورد با همین شمایل بیمار و بهت‌زده در «نیکیتا» حضور داشت و بالاخره باند تبهکاران که به ماده خاصی وابسته هستند و زبان عجیبی دارند در فیلم کمتر دیده شده او «آخرین نبرد» به دنبال کشتن دیگران بودند.

اما چیزی که لوسی را متفاوت می‌کند فرضیه علمی به کار رفته در محتوای داستان است. چند اثر دیگر او مانند «عنصر پنجم» که مایه‌های علمی داشتند بیشتر به فانتزی شباهت پیدا می‌کردند و به این اندازه بر مبنای نظریه‌های زیست شناسی (و دراین جا عصب شناختی) مبتنی نبودند. نماهایی میانی که از ابتدای فیلم آغاز می‌شود شبیه برنامه‌های حیات وحش است و همزمان شدن آن‌ها با سخنرانی‌های علمی دانشگاهی و این تصور را ایجاد می‌کنند که شاید با اثری بر پایه زیست شناسی روبرو هستیم. اما دید کلی کارگردان واکنش‌های قربانی یا همان قهرمانی است که آلوده به مواد مخدر خطرناک می‌شود، ماده‌ای هم نیروبخش و هم نابود کننده.

روزنامه روزان 28 آبان 93

/ 0 نظر / 24 بازدید