محمد سرابی

www.msarabi.com

 
موسسه نقشه نگاری سحاب - محمد رضا سحاب
نویسنده : محمد سرابی - ساعت ٩:۳٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٩ فروردین ۱۳٩٢
 

داستان چند نسل نقشه‌نگارى درگفت‌وگو با محمدرضا سحاب

از نوجوانى باید با نقشه و جغرافیا خو بگیریم

محمد سرابى
«با نقشه هر کاری می‌شود کرد، بدون نقشه هیچ کار نمی‌شود کرد.» این اصلی‌ترین مفهومی است که نسل سوم خانواده‌ی سحاب بر آن تأکید می‌کند.

اتاق کار محمدرضا سحاب، مدیر «مؤسسه‌ی جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب» پر از نقشه‌ و اطلس و کره‌های جغرافیایی است.

کتاب‌های مربوط به جغرافی همه جا دیده می‌شوند و تصاویر و نقاشی‌های دیگر اعضای این خانواده که همگی در همین زمینه فعالیت می‌کردند، روی دیوارها و بالای کتابخانه‌ها به چشم می‌خورند. سحاب از اسامی شناخته شده در زمینه‌ی تهیه و انتشار نقشه‌های جغرافیایی است.

  • چرا مؤسسه‌ی شما به این شکل خانوادگی اداره شده است. الآن معمولاً فرزندان علاقه ندارند حرفه‌ی پدر را ادامه دهند؟

دلیل این اتفاق به ماهیت کار برمی گردد. کارتوگرافی (نقشه‌نگاری) کاری است که اگر یک نفر آن را شروع می‌کرد تا پایان عمرش ناقص می‌ماند و عمر یک نفر برای به پایان رساندن آن کافی نبود. در دیگر نقاط جهان هم مؤسسه‌های نقشه‌نگاری به‌صورت خانوادگی و در چند نسل اداره می‌شوند.


 
 
یخ طالبان آب می‌شود
نویسنده : محمد سرابی - ساعت ۱٢:٢٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ فروردین ۱۳٩٢
 

زمانی برای بیداری طالبان

 

محمد سرابی

عملیات‌های انتحاری طالبان در افغانستان با شروع فصل بهار، گرم شدن هوا و سهولت حمل و نقل بیشتر می‌شود. درست مثل خرس‌هایی که از خواب زمستانی بیدار می‌شوند و در جستجوی غذا به همه طرف سر می‌کشند. آمریکایی‌ها و دیگر نیروهای نظامی خارجی مستقر در افغانستان هم این را می‌دانند که سرما و یخبندان عامل موثری است که باعث می‌شود نیروهای جوان طالبان نتوانند از مخفیگاه‌های کوهستانی خود پایین بیایند.

امسال هم با آب شدن برف‌ها چند حمله طالبانی در نقاط مختلف افغانستان انجام شد. در شهر فراه نیروهای آماده مرگ طالبان در لباس سربازان ارتش وارد دادستانی شدند و هرکس را که دیدند به رگبار بستند. قربانیان مقامات قضایی، کارمندان دادستانی و شهروندان عادی بودند. جند نفر از طالبان که عجله داشتند منتظر واکنش نیروهای نظامی افغانستان نشدند و خودشان را منفجر کردند. بقیه سنگر گرفتند و آنقدر تیراندازی کردند تا بیشتر از 50 نفر کشته و 100 نفر زخمی باقی گذاشتند. قرارگاه نظامیان آمریکایی جای دیگری بود وحمله به غیر نظامیان هدف راحت تری به شمار میامد. در بیانیه طالبان که بعد از این حمله منتشر شد آمده که این حمله را برای انتقام‌جویی از دادستان‌ها و قاضیانی که پرونده آزادی افراد طالبان را معطل می‌کنند، انجام دادند. از وقتی زندان بگرام به دولت افغانستان تحویل داده شد طالبان انتظار آزادی افرادشان را داشتند ولی درهای زندان برای بیرون ریختن جنگجویانی که اسیر بودند، باز نشد.

از 12 سال قبل که آمریکایی ها به افغانستان حمله کردند تا به حال مشخص شد که «طالبان » از نقشه سیاسی افغانستان حذف نشدنی هستند. در پاکستان هم وضع به همین منوال است و اخیرا طالبانیسم به موضوع اختلاف دو کشور تبدیل شده است. اگرچه آمریکایی ها حداقل تا 50 سال بعد افغانستان را به حال خود رها نخواهند کرد ولی این هراس وجود دارد که بیرون رفتن سربازان آمریکایی همزمان باعث شدید شدن حملات طالبان شود.

انواع برخوردها از حمله ارتش مجهز آمریکا تا مسلح کردن گروه‌های قومی مخالف طالبان آزمایش شد ولی مشکل همچنان پابرجا است. هر روز از سیاستمداران افغانی و از جمله رییس جمهور اظهارات متناقضی شنیده می‌شود. یک روز کرزای می‌گوید که طالبان برای برآورده شدن اهداف خارجی‌ها استفاده می شوند و این موضوع سبب بدبینی مردم نسبت به آزادی آن‌ها از زندان‌های افغانستان شده است. او اضافه می‌کند که: "هرگاه که ما برای تامین حاکمیت ملی و روی پا ایستادن خود گامی بر می داریم، طالبان کاری می کنند که زمینه هرج و مرج در کشور هموار شود و جنگ جاری در افغانستان دوام یابد." بعد «معصوم ستانکزی» رئیس دبیرخانه شورای عالی صلح افغانستان می‌گوید که برای طالبان توجیه ادامه خشونت در افغانستان دشوار شده و در میان سران گروه طالبان افرادی وجود دارند که علاقمند پیوستن به روند صلح دولت هستند.

آخرین بسته پیشنهادی به طالبان شرکت در انتخابات ریاست جمهوری و افتتاح «سفارتخانه» در قطر بود. کرزای هم از این پیشنهادها حمایت می‌کرد لابد به این شرط که دست از کشتن مردم عادی بردارند. اگر طالبان انتخابات و رای و اینطور تشریفات غربی را قبول داشتند که این همه سال دست به شورش و آشوب و برقراری اجباری قوانین قبیله‌ای نمی‌زدند. نه به آن معنا که مخالف ایدئولوژیک دمکراسی باشند بلکه رای دادن و سازماندهی نظامی که با رای ساخته شده باشد در تفکر طالبان تعریف شده نیست. نظر سنجی اخیر در پاکستان هم نشان داد که دو نوع حکومت بر مبنای قدرت نظامی و قوانین شریعت در بین جوانان بیشتر از دمکراسی طرفدار دارد.

در کشورهای آفریقای مرکزی این تجربه بارها آزموده شده است که فردی از طریق کودتا یا توافق جمعی فرماندهان و صاحبان قدرت محلی حکومت را به دست می‌گیرد و اعلام انتخابات زود هنگام می‌کند. بعد از انتخابات خود این فرد یا بزرگترین گروه نظامی یا جمعیتی پشتیبان او برنده می‌شوند. بعد طرف بازنده صحت انتخابات را انکار می‌کند و درگیری شروع می شود چنان که هیچ اثری از انتخابات باقی نمی‌ماند.

اگر مردمی در دنیا وجود داشته باشند که روی تخته ایستادن و از بالای امواج سر خوردن را کاری احمقانه و بی فایده در حد آب بازی بدانند، نمی‌توان درمیان آنان مسابقات فصلی موج سواری برگزار کرد. وقتی گروهی هستند که جهان اطراف خود را به شکل قبایل قدیمی با ریاست ریش سفیدان و برتری جنگجویان می‌بینند نمی‌توان با بردن صندوق رای به میانشان انتظار داشت که یک شبه طرفدار انتخابات و رفراندوم شوند ولی برف و سرما می‌تواند میزان جنگ و کشته‌ها را تغییر دهد.

baharnewspaper.com/Pdf/92-01-21/6.pdf

روزنامه بهار 21 فروردین 1392

محمد سرابی

Mohammad sarabi  (right)  with  Aydin Aghdashloo in his gallery - 2012

Mohammad sarabi  (right)  with  Houshang Moradi Kermani the writer - 2013

still loving you - mohammad sarabi - هنوز دوستت دارم - محمد سرابی